Of de bankencrisis in de Verenigde Staten nu al dan niet onder controle is, zal de toekomst uitwijzen. Volgens Jamie Dimon van JP Morgan is dat nog niet het geval en zullen de gevolgen zich nog lang laten voelen.
De globale financiële schuld van gezinnen, bedrijven en vooral overheden maakt het onmogelijk dat de rente door de marktwerking wordt bepaald. De globale schuld bedraagt meer dan 300.000 miljard dollar, goed voor ongeveer 340% van het globale bruto binnenlandse product. Dit getal is zo groot dat het nauwelijks te bevatten valt.
Die schuld is geen probleem bij historisch lage rentes, zoals het voorbije decennium het geval was. Maar wanneer de rente, om welke reden dan ook, te hoog oploopt, ontstaan er snel problemen. Het is puur toeval dat de problemen gestart zijn bij enkele depositobanken; er zijn nog veel meer niches die potentieel in moeilijkheden kunnen komen. Zo is de vastgoedmarkt rentegevoelig en verschillende vastgoedfondsen kunnen al maanden niet meer worden verhandeld omdat er geen biedprijs is. Ook van veel private-equity beleggingen wordt de waarde kunstmatig hoog ingeschat.
Het gevaar op een nieuwe opstoot van problemen is dus niet denkbeeldig. Daarom is het interessant om even in de geschiedenis te grasduinen naar de prestatie van goud tijdens eerdere crisisperiodes. Onderstaande tabel van Sprott Assett Management geeft een overzicht van zeven crisisperiodes van de voorbije 15 jaar.
Uit de cijfers blijkt dat goud tijdens deze crisisperiodes gemiddeld 10,93% duurder werd. In dezelfde periode liet de S&P500 14,75% liggen en werden Amerikaanse overheidsobligaties 4,08% goedkoper. Het grootste verschil tussen goud en de andere activa werd opgetekend tijdens de financiële crisis van 2008, toen Amerikaanse aandelen ruim de helft goedkoper werden en goud een kwart in waarde steeg.
Bron: Sprott Assett Management
